Evelien in Japan

Eindelijk was het zo ver. Om 8 uur stond ik klaarwakker op om me klaar te maken voor de outfit. Ik had al vooruitgedacht aan een legging en warmte hemd voor onder de kimono voor de kou en deed verder een casual outfit aan. Om 9 uur vertrokken Glynis en ik samen naar Suzuki-sensei.

10 uur waren we bij haar thuis en alles lag al klaar en uiteraard stond er een kopje Japanse thee voor ons klaar. Na nog wat gesneden appel gekregen te hebben (lekker zo in de ochtend!) gingen we ons maar eens aankleden. Dat duurde wel anderhalf uur! Het was een ingewikkeld proces van jasje over jasje van doekje hier doekje daar. Ik snapte er helemaal niets van! Maar aan het einde zag ik er wel héél mooi uit!

We redde het net aan om de taxi te nemen naar de Koukaidou hal, waar het gehouden zou worden. Suzuki-sensei ging helaas zelf niet mee, dat vond ik wel jammer, maar we hadden geen tijd om te mokken, hup in die taxi en door! Dat zeg ik nu wel… maar eigenlijk konden we niet eens een snelle looppas volhouden. Onze kimono’s zorgden ervoor dat we onze voeten maar 30 cm uit elkaar konden houden! En dan hadden we ook nog van die hoge slippers aan, dus hoewel we haast hadden was haast uit den boze.

Toen we aankwamen werden we verwelkomt door (bijna) iedereen van de Nederlanders, en Arisa en Yuuki waren uiteraard ook van de partij om deze schitterende cultuur uitwisseling te bekijken!

mooi toch mooi toch??? Ik vond het echt super gaaf om eens een keer zo’n mooie kimono aan te kunnen trekken. Dit was waarschijnlijk de enige kans in mn leven om zo’n soort kimono aan te kunnen trekken, dus was ik even blij dat ik 20 was!

De ceremonie stelde uiteindelijk niets voor helaas. We kregen een toespraak en voor we het wisten was het alweer afgelopen. Dus het enige wat er daarna nog te doen was was de taxi terug nemen naar Suzuki-sensei om het allemaal maar weer uit te trekken. Toch even mijn moment of fame gehad  We werden erg bekeken en vreemden vroegen of ze met ons op de foto mochten haha! Ook zijn we geinterviewd door een nieuwsploeg, maar uiteindelijk hebben we het nieuws niet gehaald helaas (wel hoorde ik van Takano-sensei bij de les van vandaag dat hij ons op tv gezien had bij een overview van de zaal en dat we er erg mooi uitzagen!).

Terug bij Suzuki-sensei werden we verrast met een complete lunch! Ze had bedacht dat we vast wel honger hadden om 2 uur en had héérlijk eten klaar gemaakt!!! Waarom is ze zo aardig haha! Ongelofelijk.
Ze had heerlijke salades gemaakt en ook nog eens soep en rijst voor ons klaargemaakt. Na een volle buik en wat geklets moesten we toch wel weer gaan. We beloofden nog eens langs te komen als we foto’s hadden (en stiekem geven we dan ook een bos bloemen en een kaartje om haar te bedanken) en gingen maar snel wéér naar de andere kant van Nagasaki om nog van wat Starbucks te genieten, aten nog ergens wat (naar mijn keuze want het was blijkbaar mijn verjaardag ) en gingen bij Yuuki thuis naar het nieuws kijken waar we niet in verschenen.

We namen de laatste tram terug en de avond werd afgesloten met Skype uit moergestel! Alsnog een flink geslaagde dag dus! Maar de pret was nog niet voorbij. Nét na het skypen met Marjolein toen ik even skypte met Pyke, begon mijn bureau opeens naar links en rechts te zwenken en ik snapte eigenlijk niet wat er gebeurte. Ik schrok me op het eerste moment helemaal te pleuris!! Omdat ik dacht dat er een of ander beest onder mn bureau tekeer ging. Maar precies op hetzelfde moment reageerde Pyke op dezelfde manier op zijn bureau en kwam Maaike mijn kamer inlopen met: ”Hoorde je dat???”

Aldus daar heb je het! Mn Eerste bewuste aardbeving!!!  Toch moet ik zeggen dat het maar een super kleintje en hele korte aardbeving was, maar toch. Ook is het al vaker voorgekomen dat er sinds we hier zijn aardbevingen waren, maar daar heb ik steeds serieus niets van gemerkt… Eentje was notabene tijdens college!!

Na weer wat enthousiast geklets was het toch echt al erg laat, de dag erop weer lessen, dus een vermoeide Eef ging maar eens lekker onder de wol.

In al mijn drukte Japan beleven vergat ik bijna het allergaafste. Maandag 12 januari is de ceremonie voor iedereen die in het jaar 2008 20 jaar oud is geworden, zoals ik! Het is de coming-of-age dag voor ons. De meiden komen in schitterende kimono’s bij elkaar bij een grote hal en daar worden we toegesproken op onze volwassenheid enzo denk ik.. maar het probleem was dus… waar haal ik een kimono vandaan!!!

Ik mailde Nagai-sensei om te vragen naar Suzuki-sensei, waarvan we een keer kimono les gehad hebben. Als ik het goed verstaan had, hoorde ik haar een keer zeggen dat ze kimono’s kon uitlenen aan degene die naar deze ceremonie wilden. Dus hoewel het VEELSTE laat was en dus eigenlijk erg onbeleefd, besloot ik snel te mailen en alsnog deze gunst te vragen.

Als snel kwam het echte probleem bovendrijven.. Evelien de reuzin.. bestaan er wel kimono’s in deze belachelijke lengte? Dat gingen we dan maar vandaag, zaterdag, eens uitproberen… Ik was doodsbenauwd of het me wel ging passen of niet! Wat nou als ik het niet pas, dan heb ik niets om naar die ceremonie aan te doen! verschrikkelijk…

De dag begon dus al vol zenuwen na een nacht erg slecht slapen. We namen de tram tot de laatste halte, en toen moest ik mevr. Suzuki bellen dat we nu de taxi zouden nemen naar haar huis (ws zodat ze ons op kon vangen, het was blijkbaar een moeilijk te vinden huis). Alsof dat al niet eng genoeg is! In volledige beleefdheidsvormen proberen te bellen met een Japanse mevrouw… Gelukkig lukte het (Best) goed en we waren al snel bij haar huis aangekomen. We werden hartelijk verwelkomt door zowel mevr. Suzuki als haar ongelofelijk schattige hond! Zo schattig…

Het was al snel duidelijk dat ze alleen woonde en alleen het hondje had, ze liep steeds tegen de hond te praten (en de hond luisterde verbazingwekkend goed) en was érg blij met bezoek. Ze hing al snel verhalen tegen ons aan van reizen naar Thailand en studenten voor ons die ook kimono’s leenden etc. We kregen Japanse groene thee, die trouwens voor het eerst in al mijn japanse thee ervaring lekker was, en gingen daarna aan de slag met het passen. Het was trouwens een geweldige scene, zo op en top Japans. Daar zaten Glynis en ik, op onze knieen op tatami matten met een kopje Japanse thee.

Het moment van de waarheid… was ik nou echt té lang voor Japan? Eerst deden we de onderjas aan, die duidelijk te kort was (tot mn knieen kwam ie…) maar de kimono die daar overheen ging, die was precies goed!! jaaa!!! eureka!!! Iedereen in de kamer was érg opgelucht, de lángste kimono die ze in haar collectie had was gemaakt voor iemand van 180 cm. Nu dat klaar was was glynis nog aan de beurt (maar die is 170, dus dat was geen probleem) en nu dat erop zat was het nog de rest matchen. Er komt zo ongelofelijk veel kijken bij een kimono, nog meer dan ik dacht. Voor zover ik het nu heb gezien zijn er speciale sokjes, schoentjes, onderjas met ceintuur, kimono met ceintuur, obi (grote band om je middel met die grote strik achterop), een lap stof om een gedeelte van je kraag, een extra lap stof bij de obi als versiering, daar komt ook nog een riempje om heen waar versiering op kan en vergeet niet het handtasje gemaakt naar de stof van de kimono. En dan heb ik het ook nog niet over de sieraden en haarpinnen.

In andere woorden.. DIT WORD SUPER VET! Het word een prachtige, in volle glorie, Japanse kimono, en Ik mag hem aandoen! Waarschijnlijk is dit een once in a lifetime chance. Dus ik ga er zeker wel van genieten.

Toen we eenmaal de kleurencombo’s besloten hadden was het eigenlijk klaar, maar ze liet ons nog niet gaan, en vroeg ons of we niet even wilden blijven voor een kopje koffie. Aangezien mevr. Suzuki zo aardig was ons deze dure kimono’s uit te lenen en zo aardig is de hele tijd al, besloten we nog even te blijven hangen zodat ze nog wat verhalen kan vertellen. Het enige verschrikkelijk was het toetje dat bij de koffie kwam… GELEI! IK HAAT GELEI! Ik vind het zo smerig, het glibberende spul in mijn mond is vaak al genoeg voor kokhalzende bewegingen, maar dat ga ik natuurlijk niet tegen de lieve suzuki-sensei zeggen.. Van het half uur dat hierop volgde herinner ik me dus niets van het gesprek, alleen dat ik zonder zuur gezicht met een glimlach een smerig toetje naar binnen werkte. We kregen er koffie bij, en hoewel ik helemaal geen koffie lust, was het een goede manier om het toetje mee weg te spoelen om de paar happen.

Toen na 1 uur of anderhalf uur was ze toch echt uitgekletst en ik had ook geen topics meer over, dus besloten we maar eens te vertrekken met: “we hebben nog meerdere afspraken vandaag, het was echt geweldig, hartstikke bedankt, u bent geweldig, dankuwel, etc” Maar dat was nog niet alles, bang dat we de weg niet zouden weten, wilde ze nog helemaal met ons meelopen naar beneden tot een bepaalde bushalte (ze woont bovenop een gigantische heuvel). Het hondje ging ook mee wat leidde tot een super schattige scene van een Japans omaatje wat constant tegen haar hond aanpraat terwijl de hond haar zowat vooruittrekt met de riem.

Uiteindelijk liep ze nog véél verder mee en leek het jammer te vinden om weer afscheid te nemen. Toch moest het er maar van komen, dus we bedankten haar erg veel voor deze kans en parted ways. Maandag om 10 uur sochtends staan we weer voor haar deur en dan gaat ze ons volledig aankleden. The whole shabang! Dat gaat dus anderhalf uur duren en dan nemen we de taxi waarschijnlijk (omdat we op van die Japanse slippertjes lopen die 5 cm hoog zijn, vraag me af of ik daarop kan lopen) naar de grote hal waar de ceremonie gehouden word. Het word vast geweldig!

Dit is trouwens een foto van mij toen mevr. Suzuki ons kimono les gaf. Maar dit is geen kimono, dit is een yukata. Een soort van zomerversie bestaande uit maar een stoffen jasje.

Weer terug in Nagasaki besloten we meteen weer af te spreken met Yuuki en Arisa, ze wilden namelijk ook nog met ons een nieuwjaars bezoek een een tempel/schrijn doen met ons samen. We gingen naar de shinto schrijn genaamd Suwa jinja waar festivals ook gehouden worden etc. Het is een erg grote schrijn, met ook een soort van pleintje ervoor.

We wasten onze handjes bij binnenkomst, deden een wensje. Maar toen kwam er iets nieuws bij, een omikuji. Als ik het goed heb… Het is een voorspelling voor het komende jaar. Trek je een slechte, dan moet je hem aan de boom binden in de buurt zodat het opgeheven word, en dat geld eigenlijk ook voor alle voorspellingen die een beetje goed zijn tot goed. Alleen de geweldige voorspelling, de daikichi, die moet je bij houden. Raad eens wat ik trok…

Een daikichi! WOEHOE! Wat ik ook plan dit jaar, het zal geweldig gaan. Het beschreef alles van bevalling tot mijn liefdesleven, haha zoals dat ik dit jaar misschien wel een liefdespartner zou vinden (Beetje laat toch) en dat dit het jaar was om te trouwen maar ook voor kindjes, ik denk dat deze voorspelling gewoon álles maar even goed wil praten, en wat ik dan plán dat staat er dan toevallig ook op? Het zou me maar allemaal overkomen in een jaar… Ook stond er dat mijn studie dit jaar een bloei zou ervaren, dus dat is in ieder geval een hele leuke.

Ik draag de voorspelling nu bij me in mn portomonee tot het einde van dit jaar, en dan is hij niet meer geldig denk ik..

Toen we dat eenmaal gedaan hadden, gingen we naar een klein restaurantje daar in de buurt waar we nog wat gingen eten, en ik koos voor de udon. Een soort van soep met fermicelli maar dan SUPER dikke fermicelli haha. Erg lekker hoor.

Toen was het op weg naar huis! Ik had ze uitgenodigd om nog een keer bij mij Taiko no Tatsujin te komen spelen en ik had net die dag Big Brain Academy op de kop getikt voor de wii voor een schamele 8 euro! Dus we deden wat boodschappen, deden wat spelletjes, en gingen toen weer eens nabe eten. ZO lekker! Dat is dus die soep waar je eerst de ingredienten uit eet en dan rijst (en gisteren ontdekt, ook noodles kunnen) er in gooit.

We sloten de avond af met Back to the Future II, zo’n gave films… Omdat Arisa zo ver weg woont moet ze de laatste bus (Die al rond 10 uur vertrekt) naar huis hebben en dat duurt geloof ik nog bijna een uur ook nog. Het was dus een erg geslaagde dag, hoewel hij wel helemaal vol zat met eten haha!

Het was erg gaaf om weer in Tokyo te zijn. Het enige probleem was nieuwjaar. Blijkbaar is in Japan erg veel gesloten 1 tm 3 januari! De grootste winkelcentra waren echter wel open en de tempels natuurlijk ook. Japan rukt massaal op om in de eerste week van het jaar een tempel te bezoeken om geluk te wensen voor het nieuwe jaar. Dat hebben we dus ook zelf moeten ondervinden. We wilden naar de Meiji schrijn, maar dat was zo overvol dat we er maar van af zagen.

De meeste dagen kwamen dus uit op shoppen (wat helemaal niet erg is!) en het was erg veel gedoe om een restaurant te vinden dat open was. Maar wat natuurlijk wel elke dag van het jaar open is… is DISNEYLAND! Woehoe! Dit keer gingen we naar Disney Sea, ipv Disney land, en hoewel we lage verwachtingen hadden, was het uiteindelijk super vet. Alles was zoals verwacht tot in de puntjes uitgewerkt en zo liepen we het ene moment door venetie, dan weer door een havenstadje, of waren we in de jungle met Indiana Jones.

Leuke attracties, leuke goodies, leuke liedjes, god I love Disney

De laatste dag waagden we nog een poging om een tempel te bezoeken, en het was nog steeds druk! Toch was het minder dan de vorige keer en besloten we er maar voor te gaan.

So there you have it. Een beknopte samenvatting van mijn maand december! Het was een drukke, leuke anderhalve week en voor we het wisten was het alweer tijd voor de fam van Pyke om terug naar het koude Nederland te vertrekken. Ze waren erg vroeg in de ochtend vertrokken, waardoor Pyke en ik nog een hele dag Tokyo hadden als we wilden. We hadden treinkaartjes voor de terugweg en besloten om een uur of 2 om naar Nagasaki terug te gaan, het duurde behoorlijk lang! Eerst 5 uur naar Hakata, daar toen wat gegeten en vervolgens nog een goeie 2 uur denk ik naar Nagasaki. Om half 12 of half 1 waren we eindelijk weer “thuis.”

Kyoto! Daar zijn we weer! Wat precies het programma zou zijn was nog niet bekend, het ging van dag tot dag en steeds werden opties weggevinkt. We zijn de must-sees weer afgegaan zoals het gouden paviljoen en de kiyoumizu tempel (die hele grote houten constructie), maar mijn oogjes hebben ook nieuwe dingen meegemaakt! Voor nieuws ben ik naar de Ryouan tempel geweest (als ik het zo goed spel) en de beroemde Inari schrijn. Het was een erg relaxt weekje, want we namen steeds gewoon de taxi naar onze bestemming, dat scheelde erg veel gezoek en moeite!

De Ryouan tempel staat bekend om zijn prachtige zen tuin, waar 15 stenen zijn opgesteld waarvan je er altijd maar 14 tegelijkertijd kunt zien! Ik probeerde het zelf ook op camera te krijgen maar kwam niet eens verder dan 12! Erg mooi om te zien.

We zijn ook weer langs de Kitano Tenmangu geweest waar we allemaal (nóg) een keer over het voorhoofd van de slimme koe wreven, in de hoop wat slimmer te worden! Het was dit keer echt super druk! Ik had bedacht dat het wel zou zijn vanwege de nieuwe tentamens die eraan komen. Er stond werkelijk een rij van wel 20-30 meter bij de schrijn waar je een wensje kon doen voor studeren etc.

Die avond werd er opgesplitst en gingen Michael, Tinka, Pyke en ik nog even wat winkeltjes kijken en zijn we vervolgens Nabe gaan eten (weet niet of ik het al een keer heb verteld. Nabe is een grote pan soep eigenlijk waar je allerlei vlees en groente in stopt, vervolgens eet je de ingriedienten eruit, en dan gaat er nog rijst doorheen (en eventueel kaas) en eet je het als een papje op). Erg lekker!

Gespot! De daaropvolgende dag ergens… weet niet meer wanneer!

Ergens die dagen zijn we langs de Inari schrijn geweest. Hier wilde ik al heel erg lang heen! Ik had er al foto’s van gezien 2,5 jaar geleden van Pyke die er was geweest. Het was inderdaad net zo gaaf als ik me had voorgesteld. Het verbaast me altijd een beetje als een shinto schrijn werkelijk zo’n groot terrein bevat. Meestal zijn ze namelijk erg klein omdat ze ook per buurt of wijk voorkomen, maar deze was HUGE! Dat ben ik normaal alleen gewend van het Boeddhisme. Deze schrijn staat bekend om zijn stairway of torii’s, oftewel de toegangspoorten die je altijd ziet bij de ingang van een shinto schrijn.

Het begin:

Met hier en daar pauzes van de torii’s (zoals hierboven dat je er even uit kunt stappen om de buitenkant te zien) besloeg het wel een pad van 5 km! We besloten maar een deel ervan te doen en dan bleek al best lang te zijn! Erg gaaf om gezien te hebben. Deze torii’s zijn donaties van mensen, hoewel de palen allemaal behoorlijk nieuw waren. De meeste waren niet eens 20 jaar oud.

Nog verdere ontdekkingen van Kyoto zijn deze:
VET COOLE action figures van professor Layton!

en het ULTRA schattige Usaru-san, een konijntje dat zich graag verkleed als een aapje…!

Het is alweer de 31e. Op weg naar Tokyo!

Er was nog iets meer waar ik over wilde posten van de maand December, zoals onze les in de theeceremonie van Japan en de foto’s van sinterklaas waar ik nog steeds op wacht! Maar ik ben bang dat het er niet van gaat komen, er word niets gedaan! Ook hebben Yuuki, Arisa, Pyke en ik nog een kerstfeestje gehouden met zijn vieren waarbij de versiering van tante Jopie erg van pas kwam! Het was erg leuk, zij hadden het avond eten verzorgd, en wij hadden snacks en drinken verzameld. De avond zou afgesloten worden met Home Alone 1, blijft een leuke film!

Na deze december activiteiten was het al de 22e en namen Pyke en ik de bus naar Nagasaki Airport. Spannend! We waren allebei erg zenuwachtig! Toch vreemd om weer iemand te zien na een aantal maanden, dat zorgt op de een of andere manier altijd voor zenuwen! Maar we ervaarden allebei blijdschap bij het zien van de bekende gezichtjes uit Nederland. We namen met zn allen de bus weer terug naar Nagasaki (naar het centrum), gingen eerst naar het hotel zodat iedereen zijn bagage kon droppen, waarna we Okonomiyaki gingen eten (de make-it-yourself-pancake). Yuuki en Arisa kwamen ook de fam van Pyke verwelkomen en waren op hun beurt ook lekker zenuwachtig! Engels is blijkbaar toch moeizamer voor ze dan Japans haha . Het was erg gezellig (en nog steeds een beetje vreemd dat twee werelden opeens samenvallen) maar de fam had uiteraard een gigantische jetlag en was al meer dan 24 op dus tegen 10en was het snel naar bed voor ze! Morgen zouden we weer vroeg op stap gaan om wat bekende dingetjes van Nagasaki te bekijken.

De daaropvolgende dagen hebben we van alles weer opnieuw gezien, maar nieuw was het Peace Park en het atoombom museum. Het museum was erg grof in hoe ze bepaalde verwondingen van mensen op posterformaat aan de muur hadden gehangen. Maar ook begrijpelijk om op deze manier mensen te laten schrikken zodat iedereen een afkeer voor de atoombommen krijgt (als ze dat niet al hadden). Het was erg vreemd om een kaart van Nagasaki te zien waarop je dan huidige plekken (rivier enzo) herkent, en dat het inderdaad totaal anders is. Echt alles was natuurlijk weggevaagd en moest opnieuw gebouwd worden na de oorlog. Alsof er in de jaren vijftig opeens een nieuwe stad daar geplant is.

Verder was er een nieuwe expositie in het kunstmuseum waar Pyke en ik eerder met Yuuki en Arisa een zijn geweest. Dit keer was het van Dani Karavan, erg gaaf! Van sommige werken stond ik niet te kijken, maar af en toe zat er opeens iets tussen waarnaar ik toch wel even wat langer wilde staren.

Toen na een paar dagen rondhangen (en érg vaak naar de starbucks gaan) was het tijd voor Kyoto.

Eigenlijk valt er niet zoveel over deze dag te vertellen, alleen dat we zijn gaan bowlen en dat het super tof was! Helaas zijn Pyke en ik steeds ingemaakt (we speelden in teams tegen elkaar), maar ik won wel steeds van Pyke hehe  

Na het bowlen zijn we nog uit eten gegaan bij een restaurantje dat bekend staat om zijn toruko, dat is curry met vlees en spaggetti. Lekker! Echt lekker!

Alweer een gezellige geslaagde dag. Het was nog goedkoop ook. We mochten bij het bowlen 5 potjes doen voor 1000 yen, oftewel 8 euro, wat 2 uur duurde. Yeey!

Gewonnen!

Verloren…

Sinterklaas foto’s worden later nog toegevoegd, desnoods in een latere post, ik moet ze nog binnenkrijgen
————————————————————

Sinterklaas kapoentje, gooi wat in mn… japanse slippertje! Dit jaar zou sint helemaal naar Japan komen, is er iets wat hij niet kan?! Het was hier en daar te merken dat het jammer was dat iedereens familie dr niet bij was, maar we zouden het toch echt niet ongevierd voorbij laten gaan! Met de tien Nederlanders hadden we suprise voorbereid, en hoewel er hier en daar uitgelekt was wie wie had, had ik de mijne heel goed geheim gehouden!!

Toen het heerlijk avondje was gekomen, verzamelden we in de woonkamer van #401, waar Pyke, Rolf en Matthias resideren. Om de onverklaarbare reden komt iedereen daar altijd hangen, dus vandaar. We zette wat sinterklaas muziek op en besloten maar te beginnen. Er zaten erg leuke en erg flauwe cadeautjes bij, maar uiteindelijk was iedereen tevree. Maaike had mij, van alle mensen! Wat toevallig. Ze had voor me een briefpapierpakketje gekocht wat ik al heel lang wilde, en daarbij allerlei lekker snoep gedaan! Geslaagd dus . ikzelf had Rolf, en omdat hij zo’n fan was van totoro heb ik heb een theekop gegeven met totoro erop gedrukt. Hij was er gelukkig tevree mee.

We kletsten nog na en het was heel gezellig met zn tienen! Maar na een tijdje gingen Matthias en ik op mijn kamer gamen (ik heb nu eenmaal de tv én de ps2) en werd de avond goed afgesloten.

Zaterdag was het snel nog even de stad in voor nóg een cadeautje, Pyke en ik hadden namelijk met Yuuki en Arisa afgesproken om nog een keer surprise te doen. Ik had Yuuki, mn eigen mentor dus dat was een grappige toevalligheid. Hij wilde een agenda voor 2009, en ik had precies de goede gevonden! In hetzelfde lelijke kleur leer als zijn portomonnee (ik vind het heel lelijk, maar hij vind het super dus tja).

Zondag was wederom het heerlijk avondje gekomen. Eerst zou ik koken, wat resulteerde in mijn eerste kookpoging in Japan. Maar het ging behoorlijk goed! Ik had yakisoba gemaakt, een soort versie van gebakken noodles met allerlei groenten en vlees erdoorheen. En voor vlees had ik gehakt gedaan ipv rundvlees, wat yuuki en arisa blijkbaar nog nooit geprobeert hadden, maar ze vonden het super lekker! Dus dat was een compleet succes, ik moet zeggen dat ik zelf yakisoba ook verdomd lekker vind..!

De avond ging verder met het leren van een Sinterklaas liedje, Sinterklaasje bonnebonnebonne… Grappig om te horen hoe ze de uitspraak proberen te kopieren terwijl ze geen flauw idee hebben wat ze zeggen!  Toen we uiteindelijk bij de cadeautjes aankwamen was Yuuki érg blij met zn agenda, ik had het blijkbaar idd precies goed gedaan. Verder had Arisa mij en ze had voor mij de manga gekocht die ik wilde en daarnaast had ze er nog chocolade thee (nog niet geprobeert, bewaar het voor als ik zin heb in thee én chocola) en een soort van rozenzeep voor in bad bij gedaan. Helaas kan ik hier niet badderen, maar dan bewaar ik het wel denk ik.

Daarna hebben we nog back to the future gekeken, waar Arisa en Yuuki nog nooit van gehoord hadden.. (ze kennen echt geen énkele film…!) en ze vonden het erg leuk. Dus we gaan vast deel 2 en 3 binnekort ook nog kijken! Het zijn ook echt geweldige films. Toen moesten ze plotseling gaan omdat de bus tot laat niet meer rijd. Maar ach, dat kan gebeuren.

Nu nog mijn eigen Sinterklaas cadeau van het thuisfront! Die kwam namelijk donderdag 11 december uit, ik had hem al op het oog. Het was namelijk de Wii met Taiko No Tatsujin, met drummetjes! Die moest ik wil hebben, zo vet. Ik had nog gekeken voor de ps2, maar ze verkochten ze niet meer. En aangezien ik al een wii wilde voor project zero IV en de nieuwste Metroid Prime en de nieuwste Legend of Zelda… Ik wilde een Wii! En dankzij mams en paps en opa en oma smolders had ik net genoeg geld om me dit te veroorloven. YES! IK HEB EEN WII!! Het is zo vet om te doen, kan niet wachten om het samen met Rob en Anne-Marie te spelen  Ik zal binnekort ook een filmpje online zetten, drummen is zoveel cooler dan op de psp of ds!!

Ik heb er uiteraard een extra trommeltje bij gekocht, plezier voor twee

Al veel sneller dan verwacht stond het voor de deur, het derde weekendje weg in de maand November! Wat heb ik deze maand toch veel gezien zeg, en dat allemaal in hetzelfde land!  Dit weekendje weg was echter alleen voor Pyke en mij bestemd, we gingen met onze mentoren Arisa en Yuuki op stap naar Beppu en Ooita!

De woensdag voordat we gingen hadden we ook met ze afgesproken bij Yuuki thuis. Hij woont hier in Nagasaki op zichzelf en zijn familie woont in Ooita. Hij ziet ze blijkbaar echt maar 3 of 4 keer per jaar! Wat weinig! Het kost namelijk bijna 80 euro om alleen al daarheen te gaan, wat bestaat uit 5 uur reizen. Het was heel gezellig bij Yuuki, het was een klein kamertje met een eigen badkamertje en keukentje, best klein maar voor een persoon is het precies goed. We gingen nabe eten als ik de naam goed onthouden heb, wat erg lekker en véél was! Het is een soort grote soep waarin eerst allerlei groente en vlees zaten die je eruit schept en opeet. Als je eenmaal die inhoud eruit hebt gegeten kun je er nog yakisoba bijgooien  (noodles met wat kruiden), en toen we die op hadden gegeten deden we er rijst en kaas doorheen. Het was zo ongelofelijk lekker!

Na het eten en nog wat gekletst te hebben en het reisje van dat weekend boven water kwam bleek dat alles al tot in de puntjes geregeld was! Yuuki had overal al van alles gereserveerd en kosten berekend. Dat was erg fijn. Het was natuurlijk wel een beetje duur, maar als ik naderhand bedenk wat we allemaal gedaan hebben was het wel de beste manier!

Vrijdag 28 november; half 7 op…; verzamelen bij Nagasaki Eki Mae (centraal station)

Keurig op tijd stonden Pyke en ik klaar voor het station, wachtend op Yuuki. Hij was zelf ook op tijd hoor, we zijn gewoon altijd wat eerder . We liepen een tankstation binnen waar we de auto ophaalde die we voor deze twee dagen zouden huren, en reden vervolgens Nagasaki uit.

vroemvroem!

Arisa woont erg ver buiten het centrum! We moesten een half uur rijden voordat we haar bij een bushalte oppikten. Toen was het op weg naar Fu…!fuu….? yufuin? Ik weet de naam niet meer. Het was naar wat lijkt een klein stadje, of in ieder geval het gedeelte waar wij waren, waar erg veel onsen waren (klik op de onsen link!).

Maar eerst langs een van de grootste hangbruggen van Japan! En wat was ie groot. Is er ook iets in Japan wat niet groot is? Het waaide ontzettend hard op die brug, wat verschrikkelijk koud zeg. Gelukkig was het wel een mooi uitzicht. Ook was er een klein schrijntje in de buurt waar we even een wensje hebben gedaan. Of tenminste, zij hebben een wensje gedaan. Ik stond te bedenken wat ik wilde en besloot vervolgens dat alles eigenlijk al wel goed ging.

Terug naar de warme auto! Het werd maar eens tijd om ergens wat te gaan eten. We vonden een erg vreemd restaurant waar de medewerkers verkleed en geschminkt waren tot tanuki’s. Achteraan hun zinnen plakten ze dan ook het erg irritante woordje ‘da pon!’ Dus je hoorde om de zoveel tijd. WELKOM DA PON! maar dan in het Japans uiteraard. Zou je van opkijken als er opeens een Nederlands restaurantje in de bergen van Japan zit.

Na het eten reden we yufuin binnen en gingen wat winkeltjes kijken. Toch was er niet veel te doen dus door naar een onsen! Het was wel een beetje spannend om met een Japanner in bad te gaan, ik was bang dat ik iets verkeerd zou doen maar uiteindelijk kon er niet veel fout gaan en was het erg gezellig en heet. Heerlijk! Zo’n buitenbad waar je het superwarm in hebt terwijl de wind heel koud langswaait. Ik begin steeds meer waardering voor onsen te krijgen. Vooral die dag omdat ik zo moe was. Ik had al een vreselijke hoofdpijn te pakken gekregen en zo’n lekker relaxend bad helpt daarbij.

Opgefrist en wel gingen we op weg naar Steven! Die zit namelijk bij APU, wat weer ligt aan de stad Beppu. Het is een héél leuk universiteit complex, alles splinternieuw! Het leek af en toe een beetje op disneyland, een grote brede weg met aan weerszijden vlaggen.

Het bekende entreegebouw;

Met zn allen gingen we eten bij de Joyfull, wat wel een beetje tegenviel… maar er was weer een drinkbar dus ik was tevreden. Ik verdronk mezelf zowat in de warme chocomel, om de overdreven pijnlijke hoofdpijn een beetje te verdringen. Het vervelende is dat pijnstillers bij mij nooit echt goed werken. Ik word er altijd zo misselijk van en dan voel ik me nog beroerder dan voorheen. Daarom neem ik er maar geen meer.

Na het eten hebben we nog erg lang zitten kletsen, en na nog een laatste groepsfoto was het alweer wat later dus gingen we Steven weer thuisbrengen en door naar het hotel.

Het hotel was een Japanse stijl onsen hotel, dus hup weer in de onsen!! Heerlijk. Het echt leuke was nog dat Pyke en ik voorgesteld kregen om in het getrouwde stel bad te gaan, dus we hadden met zn tweeën een super heet luxe bad. Erg romantisch! Na nog een avontuur met de massagestoelen daar was het maar snel naar bed, zodat ik eindelijk van die hoofdpijn af zou zijn! Ik had dus ook echt geen moeite met in slaap komen.

Zaterdag 29 november; pretpark!

De volgende dag werden we om 8 uur gewekt door een koffie service van het hotel. We besloten echt wakker te worden door nog een keertje een bad te nemen en namen vervolgens een chocoladetaartje! (slechtslecht!!) Ik voelde mn maag protesteren tegen dit zoete voedsel zo vroeg in de ochtend, normaal eet ik fruit of gewoon niet, dus dat is wel even wat anders! Maar ik hield het binnen, het is nu eenmaal chocoladetaart.

Na nog een quickstop bij een conbini om toch nog wel iets te kopen wat enigszins voedzaam is, en Arisa me heeft gered door aan te wijzen wat nu eigenlijk vochtinbrengende gezichtscreme is (ik had een hele droge huid gekregen van al dat ge-onsen!), was het op weg naar het pretpark!!! yeey yeey!

Het viel wel een beetje in het niet bij de Efteling of Disneyland, maar ze hadden zeker leuke attracties. Er waren verschillende achtbanen en eettentjes, etc, etc. Het enige wat mn dag bijna verpeste was een hondenshow waar depressieve uitgemagerde honden bij elkaar op een hoopje lagen te slapen. Ze waren echt te mager! Zo mager dat je alle botten kon tellen, het had me niet verbaast als er eentje ter plekke dood neerviel. Ik moest bijna huilen toen ik een puppy op schoot pakte die uit alle macht uit het hokje probeerde te klimmen, die vervolgens helemaal slap werd in mijn armen omdat is geen kracht meer over had.

Het was een beroerde situatie, maar ik kon er weinig aan doen, ook wilde ik de dag niet verpesten voor Yuuki en Arisa dus probeerde ik maar gewoon mn hoofd op andere gedachten te zetten. We gingen even onze handen wassen en zagen vervolgens purikura hokjes, woehoe!

Toen kreeg iedereen een beetje honger, en aangezien we al zo goed ontbeten had, kon een hamburger met frietjes er nog wel bij! We bekeken het foldertje wat we nog allemaal konden gaan doen, en besloten nog te gaan schaatsen en daarna nog wat winkeltjes te bekijken. Schaatsen!! Dat was heel lang geleden, erg leuk om weer op het ijs te staan. Er kwamen meteen herinneringen omhoog van dat we met het hele gezin gingen schaatsen. Hoe ik dan net een beetje kon schaatsen en heel trots was, terwijl papa me super hard ACHTERUIT schaatsend inhaalde, oneerlijk!! hahaha.

Het schaatsen was érg leuk, dat moet ik vaker gaan doen. We zijn daarna nog bij winkeltjes gaan kijken waar ze behoorlijk wat disney spulletjes verkochten en tegen 4 uur gingen we op weg naar Ooita. Yuuki wist een groot warenhuis waar zoals altijd een rij restaurants zaten, een bioscoop en winkels. Ook kon je in de buurt bowlen. We besloten echter alleen naar de bios te gaan, we konden ook in Nagasaki nog gaan bowlen. Pizza! Wat heb ik die dag slecht gegeten zeg haha, maar het was wel lekker .

De film werd Tropic Thunder, op de ticket weergegeven als Toropic Thunder. Hehe, als het iets is wat ze niet kunnen is het wel engels. De film was héél erg flauw! Zo flauw dat ik het vervelend vond. Het was vooral dat er veel acteur in speelde waar ik respect voor had dat ik het nog kon kijken, maar het einde was daarentegen grappig, dus ik kan hem waarderen.

Het was pas negen uur, maar we moesten nog helemaal terug naar Nagasaki rijden! We waren dus ook pas om half 2 thuis, snel naar bed… Het was echt een tof reisje! We hebben veel leuke dingen gedaan, veel Japans gepraat, tijd doorgebracht met Japanse vrienden

Eindelijk was het zo ver! Het super reisje naar Kyoto en Nara, voor maar 1000 yen (8 euro)!! Ik snap niet hoe ze het voor elkaar hebben gekregen, maar voor het simpele bedrag van 8 euro betalen we een vlucht, twee overnachtingen en 3 maaltijden per dag… hoe.. HOE? Ik bleef een rekening verwachten, maar die kwam nooit. Echt geweldig dat dit zomaar kan. We hebben de meest prachtige dingen gezien.

DAG 1; Kyoto; Nijou kasteel, Heiwa schrijn, Kiyoumizu tempel

Na ongelofelijk vroeg op te staan (6 uur!) zaten 8 super enthousiaste maar brakke Nederlanders in de bus naar het vliegveld. Eenmaal daar zouden we een vlucht nemen naar Osaka, en daarvanuit weer een bus hebben naar Kyoto. Onderweg kregen we een Japanse lunch (die best lekker was!), en toen begon het ons een beetje te dagen dat het erop leek dat we onze eigen maaltijden niet hoefden te betalen!

We reden direct door naar het Nijou kasteel, waar ik in juni al een keer geweest ben. Dit keer had ik echter wel het geluk dat het een stuk rustiger was dus nu konden we de nachtegaal vloer duidelijk horen. Het kindje in mij ging uiteraard proberen te lopen zonder de vloer te laten piepen, maar na die honderden jaren werkte de vloer nog uitstekend ! Voor de onwetenden: het is een soort bewakingssysteem wat ze vroeger in hun kasteel lieten inbouwen. De planken waren zo bewerkt dat je er niet overheen kunt lopen zonder het tjielpende geluid van wat lijkt op een vogel te horen. Als er dus snachts een aanslag op de keizer of belangrijke heer gepleegd zou worden, zouden ze veraden worden door de piepende planken. Maar tegelijkertijd zorgde het overdag voor een ongelofelijk kabaal!

Mooie Japanse tuin(en) om het kasteel:

prachtige herfstkleuren overal:

Na wat rondgekeken te hebben werden we weer in de bus gestopt, op weg naar de Heiwa schrijn. Dit was wederom een GIGANTISCH complex, maar ik kreeg er niet veel van mee omdat we niet echt rond konden kijken naast het plein. Toch mooi hoor:

Weer in de bus en door naar Kiyoumizu tempel! Hier was ik ook in Juni al geweest, maar nu met die herfstkleuren was het wel éxtra mooi moet ik zeggen!

Na al deze ongelofelijk mooie uitzichten en gebouwen, was het alweer tegen etenstijd en werden we naar het hotel gebracht. Het was een ryoukan zoals ik met de shikoku pelgrimage elke dag overnachtte, dus ik wist al wat voor eten ik kon verwachten… Toch probeerde ik wel alle dingen die ik nog niet kende en probeerde gewoon wat te eten! ’s avonds hadden we vrije tijd, dus zijn we even Kyoto gaan verkennen en zijn heel wat leuke winkels tegengekomen. Maar we wilden het niet te laat maken want de volgende ochtend zouden we weer om 6 uur op moeten staan!

Dag 2; Kyoto; Kitanotenmangu, Kinkankuji / Arashiyama; lunch / Nara; Houryuu tempel

Na weer ongelofelijk vroeg op te moeten staan zaten we om 7 uur aan het ontbijt, wat wederom zo Japans was als het maar zijn kon. Toch was dit iets nieuws voor me! Het was een grote pot soep en daarom heen waren allerlei hapjes in bakjes gezet. Het was behoorlijk lekker, hoewel ik het nog steeds moeilijk vind om in de ochtend droge rijst te eten.

Toen ik las dat we naar de Kitanotenmangu gingen werd ik al helemaal enthousiast! Het is namelijk een shinto schrijn, waar een god woont die je helpt met je studie etc. Ook waren er rondom de schrijn verschillende koeien waarbij je bij het aanraken van het voorhoofd van de koe zelf ook wat slimmer kon worden. Voor de zekerheid heb ik dus meteen even wat koeienbeelden geaaid, hier en daar wat kleingeld geofferd en bij de god gebeden voor hulp bij het Japans!

Hop, weer in de bus zo door naar de kinkaku tempel, oftewel het gouden paviljoen! Ik had al behoorlijk wat foto’s hiervan gezien en vond het niet zoveel voorstellen, maar moet toch wel zeggen dat het met eigen ogen zien behoorlijk mooi is! We hadden ook het geluk dat het een beetje bewolkt was, waardoor als de zon doorkwam het gouden gebouw opeens extra ging glanzen. Erg gaaf. Ook zag ik de kans om een omamori (een amuletje) te kopen wat me zou moeten helpen met het slagen van mijn studie .

prachtige herfstkleuren:

omamori:

Nu zouden we Kyoto achter ons laten en doorgaan naar Nara, waar ook behoorlijk geweldige dingen op het programma stonden! Tussen Kyoto en Nara lag Arashiyama, waar we zouden lunchen. Ik had er nog nooit gehoord, maar blijkbaar is het voor Japanners met de herfst dé plek om heen te gaan. Het was ook heel erg mooi uiteraard.

Na weer wat rondgekeken te hebben was het weer hop in de bus en door naar Nara. Die dag zouden we nog een ding gaan bekijken, namelijk de Houryuu tempel. Hiervan is me alleen niet speciaal veel van bijgebleven. Het was natuurlijk wel mooi, maar het is ook de zoveelste boeddhistische tempel die ik zie. Het is altijd hetzelfde dus als het niet iets heel speciaals heeft dan blijft het me niet helemaal bij. De Toudai tempel is bijvoorbeeld echt GEWELDIG, maar die komt morgen .

Die avond na het eten in het hotel konden we het natuurlijk niet laten om nog even de stad te verkennen, maar er was niet echt wat te doen.. wél hoorden we dat er een groot Japans bad was in het hotel, dus besloten we eerder terug te gaan, een lekker heet (en wat was het héét!) bad te nemen en onder de wol te kruipen. Om 10 uur waren we dan ook allemaal kassiewijlen.

Dag 3; Nara; Kofuku tempel, Toudai tempel

Het was alweer de laatste dag! Wat hebben we al veel gezien, het was echt een relaxt reisje. ALLES was voor ons geregeld. Hoe we bij de volgende bestemming kwamen, wat we aten, waar we slapen. We hoefden ons nergens zorgen om te maken. Het was dus erg jammer dat de laatste dag er alweer aankwam. Toch een spannende dag, we zouden namelijk naar de Toudai tempel gaan, daar wilde ik echt al heel lang heen!

Onze dag begon echter met de Kofuku tempel. Ons hotel lag pal langs de tempel dus we hoefden enkel een trap op te lopen en bestemming bereikt. Ook hoefden we nu pas om 8 uur bij het ontbijt te zitten dus we waren iets meer uitgerust. Het eerste wat me opviel aan deze tempel was.. GROOT! GROOT! Alles was wederom gigantisch. Het speciale deze keer was een museum waar prachtige historische werken stonden die we uiteraard in Nederland al in onze lessen zijn tegen gekomen.

(zie de mensen bij de ingang van deze pagode, zo groot dus)

Het leuke aan deze tempels (Kofuku tempel en Toudai tempel lagen bijna aan elkaar, zo dichtbij) was dat er overal hertjes liepen! Het droeg erg bij aan het vredige gevoel van tempels. Je kon ook speciale koekjes voor ze kopen om ze te voeren, maar ze waren erg bijdehand geworden dus ik voelde er niet veel voor om geld aan ze uit te geven. Wat ben ik toch gierig!

Nu kwam het allervetste van de hele reis, de Toudai tempel. Ik dacht dat ik de ware betekenis van de woorden groot en gigantisch kenden… maar ze werden teniet gedaan bij het zien van deze tempel.. OMG!
Kijk maar eens goed naar de mensen die je steeds bij het gebouw zelf ziet staan etc.

De toegangspoort:

Een van de twee bewakers die aan weerszijden van de ingang staan, het is een beeld:

TOUDAIJI:


De gigantische Boeddha die je aantreft bij binnekomst, zogezegd het grootste (gegoten?) beeld ter wereld

Uitzicht vanuit een van de gebouwen van het tempelcomplex

Ook zouden we hier lunchen, wat zoals verwacht weer bestond uit enkel Japans eten. Ik hoorde bijna iedereen al klagen over dat het erg saai was om elke dag hetzelfde te eten, dus wist dat het toch niet alleen aan mij lag!

Toen was het alweer het einde van ons avontuur! Met de bus reden we terug naar Osaka, om tegen 7 uur weer op vertrouwde grond te staan. Als gevolg van al het Japanse eten besloten we met zijn allen, en ter ere van Rolfs verjaardag, naar Coco’s te gaan om eens lekker een grote pizza te verorberen!